ในกระจกมัวๆ มีคนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง คนที่พึ่ง ลึกซึ้งถึงความเดียวดาย

นาทีที่กาลเวลา บอกว่าเธอมีค่าเพียงใด คือนาทีที่สาย เกินหวังให้ใครกลับมา

เหมือนคนตื่นจากฝัน ตามทวงวันและคืนดีๆ ทั้งที่ก่อน หน้านี้ไม่เคยรักษา

เวลาที่คิดว่าพอ กลับไม่พอให้พูดคำลาทำได้เพียงแค่นึกรู้สึกโหยหามัน

เชื่อว่าที่ตรงนั้น เธอยังพร้อมจะฉันอยู่ แล้วที่สุด ก็รู้เธอรอไม่ไหว


ฉันมักจะมาผิดเวลาเสมอ